![[]](img/image.png)
«
2 fagina » (par C.
du Cange, 1678), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 395b.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/FAGINA2
2. FAGINA,
Glandis fageæ, uti vocatur a Plinio lib. 16. cap. 5. copia.
Fayne,
in Consuetudine Arvern. cap. 31. art. 38.
Faisne
vel
Foisne, in Nivern. tit. 17. art. 17. Chrodegangus Episcop.
Metensis in Regula Canonic. cap. 7. apud Acherium :
Si contigerit, quod illo anno
glandis, vel Fagina non sit, et non habeat unde hanc mensuram de carne impleant,
etc.
Tabularium Dervensis Monast. ann. 1027 :
Et si pro tempore felicitatis
silvæ occurrerit, et esus glandium vel Faginæ fuerit, etc.
Charta Hugonis
Leodiensis Episcopi ann. 1202. apud Barthol.
Fizen in Hist. Leod. pag. 447 :
Præterea dedimus in aisanciis pasturarum, et usum Faginæ et glandium, etc.
Charta Henrici Ducis Limburgi ann. 1200. apud Miræum
tom. 1. Diplom. Belg. pag. 726. col. 2 :
Damus præterea aisantias totius terræ
meæ in campis, aquis, silvis et pascuis, etiam Faginæ et glandium,
gratis.
Charta Lupold. Archiep. Mogunt. ann.
1055. apud Guden. Cod. Diplom. tom. 1. pag. 21 :
Faginum dedi in duobus locis,
agellos silvestres, etc.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Faginina Silva, ut Faginea vel Fagina, in Breviario Folquini MS. ex Archivo
Audomarensi.