« »
 
[]« Bernabos » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 639c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BERNABOS
BERNABOS. Thwroczius in Ludovico Rege Hungar. in Præfat. :
Fata in Reges altos dominosque mundi sic fulminant, et habenas Principum Bernabos ille omnipotens sic temperat.
Ita haberi in MS. monet Editor.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
◊ Bernabos, Nomen est proprium cujusdam Militis Mediolanensis in Epistolis Innocentii PP. VI. notissimi, qui Romanam Ecclesiam multum divexavit, dum Avenione sedebant summi Pontifices ; quem ut ad pacem adduceret Ludovicus Hungariæ Rex literis Innocentii PP. sæpe est sollicitatus. Consule Epist. ejusdem Innocentii apud Marten. tom. 2. Anecd.
P. Carpentier, 1766.
◊ Fuit et nostris huic similis, sed originis mihi ignotæ, vox excitatoria, de qua mentio fit in Lit. remiss. ann. 1376. ex Reg. 199. Chartoph. reg. ch. 89 :
En faisant leur pouvoir de les tuer, et en criant : Bernabo et Galiache, à haulte voix.
Vide supra Allot et Bels.