![[]](img/image.png)
«
2 clapus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 353c.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/CLAPUS2
2. CLAPUS, ut supra
Claperius 2. Statuta Massil. lib. 5. cap. 19. § 21 :
Item quicumque diruet, o destruira, Clapum alienum de die, solvat pro pœna banni
x. sol. de nocte xx. sol.
P. Carpentier, 1766.
◊ Pactum ann. 1316. ex
schedis Pr.
de Mazaugues :
Item convenerunt... quod quicumque acceperit
cuniculum, vel venatus fuerit, vel Clapos clauserit seu viverios, teneatur dare,
etc.
Infra :
Quicumque habet Clapos, teneatur ipsos manutenere, et si
fuerint destructi, reficere ; et nullus lapides Claporum possit in alios usus
convertere.