« »
 
CONCHUS, CONCUS 1, CONCUS 2.
[]« Conchus » (par L. Favre, 1883–1887), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 478a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CONCHUS
CONCHUS, Lapis in concha. Dief.
[]« 1 concus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 484a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CONCUS1
1. CONCUS inter vasa et ministeria sacra recensetur in Donatione S. Rudesindi pro Monasterio S. Salvatoris de Cellanova tom. 3. Concil. Hisp. pag. 181. col. 1 :
Concos inmaginatos vii. casticales[] ii. vasa vitrea, choncas acyralis ii. arrodamas sic acyralis ix.
Alterum locum vide in Cogina. Vide in Concha 1.
[]« 2 concus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 484b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CONCUS2
2. CONCUS, f. Angulus, Gall. Coin. Conditiones reparationis Monasterii S. Andreæ Exalatensis ann. 879. in Appendice Marcæ Hisp. col. 808 : Terra quæ infrontat in torrente et vinea ad illo Conco qui infrontat in vinea dominicale, et terra, etc. Glossar. Lat. Ital. MS. : Concus, una pietra.