« »
 
CUGNUS 1, CUGNUS 2, CUGNUS 3.
[]« 1 cugnus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 645b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CUGNUS1
1. CUGNUS, Typus quo nummi percutiuntur, et signantur, Gall. Coin. Charta Capituli Autissiod. ann. 1360 :
Sub annuo reditu sexies viginti et decem florenorum auri ad scutum de Cugno Domini nostri Regis Franciæ.
Altera anni 1364. ex Archivo Castri Brientii :
Ducentos florenos auri de Cugno Domini Johannis Francorum Regis.
Occurrit in Actis SS. Maii tom. 1. pag. 65. apud Baluzium Hist. Arvern. tom. 2. pag. 209. Marten. tom. 1. Anecd. col. 1631. in Hist. Dalphin. tom. 1. pag. 96. Edit. Genev. et pag. 99. Edit. Paris. et alibi non semel. Vide Cunhus et Cuneus 2.
[]« 2 cugnus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 645b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CUGNUS2
2. CUGNUS, Angulus, Gall. Coin, alias Coing. Edictum Caroli Regentis ann. [] 1358. inter Ordinat. Reg. tom. 3. pag. 242 :
Concedimus prædictis Decano et Capitulo, quod ipsi dictam ruellam a Cugno dicti refectorii usque ad capellam S. Joannis Evangeliste dicte Ecclesie Meldensis valeant claudere et firmare.
Vide Cuneus 1.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostris Cuignet. Comput. Rob. de Seris ab ann. 1332. ad ann. 1344. in Reg. 5. Chartoph. reg. fol. 3. r° :
Et en chascun Cuignet desdites arçonnieres un angelot. Quignon,
ibid. fol. 6. v°. et Quignet, in Lit. remiss. ann. 1391. ex Reg. 140. ch. 298. Aliæ ann. 1406. in Reg. 161. ch. 163 :
Lesquelx se logerent en un Cuignet des bergeries, où il avoit un tas d'essaies à brebis. Cugnet,
Ager in angulum desinens, in Ch. ann. 1497 :
Item encore ung Cugnet, contenant environ ung quartier. Cuygnié,
in Lib. nig. priorat. S. Petri Abbavil. fol. 41. v° :
Une eschache qui va en magniere de Cuygnié.
[]« 3 cugnus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 645c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CUGNUS3
3. CUGNUS, Cuneus, Gall. Coin, Instrumentum ferreum ligneumve findendis lignis et aliis usibus accommodum. Chron. Dominici de Gravina apud Murator. tom. 12. col. 678 :
Qui de nostris concivibus retinent in cippis ligneis calcatis pedibus Cugno ligneo velut canes.
Pluries occurrit apud hunc Scriptorem. Vide Cuneus 4.
P. Carpentier, 1766.
◊ Inventar. ann. 1476. ex Tabul. Flamar. :
Item plus quinque Cugnos ferri aptos ad extrahendum lapides ex peyreriis.