« »
 
CUNIUS 1, CUNIUS 2.
[]« 1 cunius » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 656b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CUNIUS1
1. CUNIUS, ut Cuneus 2. Sigillum ferreum, quo nummi cuduntur, Gall. Coin. Testam. Joan. Fabri episc. Carnot. ann. 1390 :
Una cum obligatione,... quæ non ascendit de quingentis francis auri ad sexcentos francos auri de Cunio domini Francorum regis.
Vide infra Cunus 1.
[]« 2 cunius » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 656b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CUNIUS2
2. CUNIUS, Cuneus, Italis Conio, Gall. Coin. Guido de Vigevano MS. de Modo expugn. T. S. cap. 8 :
Postea fortiter inclaveletur navis super curvis illis, et postea calchentur stopino cum Cuniis et maciis.