« »
 
DISADVOARE 1, DISADVOARE 2.
[]« 1 disadvoare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 127b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DISADVOARE1
1. DISADVOARE, Factum improbare, Gall. Désavouer. Charta ann. 1434. ex Tabul. archiep. Auxit. :
Procurator dicti domini comitis Astaraci Disavouabat quicquid factum fuerit.
Vide supra Deadvoare 2.
[]« 2 disadvoare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 127b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DISADVOARE2
2. DISADVOARE, A professione clientelari præstita recedere, eam revocare. Arest. parlam. Paris. ann. 1454. inter Probat. Libert. Eccl. Gall. cap. 9. num. 5 :
Nihilominus prælibatus episcopus Nannetensis... plures ex hominibus et subditis ipsius Joannis Delbiest, et maxime Joannem Duchesne, ad se Disadvoandum a dicto domino de Thoaire, et novum advoamentum dicto dom. episcopo Nannetensi faciendum, et ab eo litteras et salvas-gardias accipiendum compellere nisus fuit.
Vide supra Deadvouare.