« »
 
[]« Ementulare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 257a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/EMENTULARE
EMENTULARE, Mentula seu peni privare. Hist. Novientensis Monasterii, inter Anecdot. Marten. tom. 3. col. 1154 :
Comes eum de lapidatione suæ domus interpellat, et subito tactus furore, denudatum Ementulari imperat.
P. Carpentier, 1766.
◊ Vita et Mirac. S. Majan. circa ann. 893. inter Probat. tom. 2. Hist. Occit. col. 13 :
Rogerius autem major filius vicecomitis noluit tenere juramentum sui patris ; et festinans ad Carcassonam, multos eorum violenter cepit, quos exoculavit et Ementulavit, etc.
Chron. Lirense Ms. ad ann. 1217 :
Nocte adveniente se armaverunt milites et satellites, et usque ad domum sacerdotis perrexerunt, et frangentes domum, sacerdotem Ementulaverunt, quod totum circa partes illas excoriaverunt.