« »
 
GIBA 1, GIBA 2, GIBBA.
[]« 1 giba » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 064c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/GIBA1
1. GIBA, Capsa, arca, theca Reliquiarum, arcuata, sic dicta. Charta ann. 1348. ex Tabul. Floriac. :
Nonnullas alias reliquias sive sanctuaria de quadam capsa sive Giba antiqua et lignea in aliam capsam novam argenteam et superauratam translatavimus.
[]« 2 giba » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 064c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/GIBA2
2. GIBA, Onus, fascis statutæ quantitatis, nostris Balot, alias Gibe ; si arriderent Græcæ originationes, vocem deducendam proponerem a Gr. ϰίϐϐα, sacculus, quod merces sacculo involvi solent. Arest. parlam. Paris. ann. 1301. in Reg. Olim fol. 52. v° :
De qualibet chargia seu Giba, pro numero trossellorum, dicti pedagiarii compellebant ad [] solvendum... tres solidos.
Pedag. Peron. ann. 1295. in Chartul. 21. Corb. fol. 339 :
Item le charrette qui maine sayes d'Angleterre, ly trousseaulx doit iij. s. vj. d. ob. et s'il y a plus de xx. pieces de saye, c'est Gibe, et doit xlviij. sols.
Infra fol. 341. v° :
S'il y a xx. draps ou plus en le platte, c'est Gibe ; et doit le Gibe xlviij. sols Paris.
Consuet. Aurel. apud Thaumass. ad calcem Assis. Hierosol. pag. 471 :
La Gibe de draps chargez à Orliens, doit iij. sols au roy.
Lit. remiss. ann. 1377. in Reg. 112. Chartoph. reg. ch. 83 :
Pierre de Poitiers lieur de Gibes et de fardeaux, pour homme, etc.
Reg. feud. comitat. Clarim. ex Cam. Comput. Paris. fol. 16. r° :
Chascun marchant menant draps par ledit travers à char ou à charete, soit en Gibe ou en fardiaux, etc.
P. Carpentier, 1766.
◊ Aliud vero Gibe et Gibbe sonat, Instrumentum scilicet ferreum ad usum rusticorum ; unde et pro Baculo ferro ad defensionem munito non semel occurrit. Lit. remiss. ann. 1408. in Reg. 163. Chartoph. reg. ch. 243 :
Lors icellui Pauquaut tira un ferrement qu'il avoit, nommé Gibe, et en frappa ledit Bernart sur les espaules.
Aliæ ann. 1451. in Reg. 185. ch. 111 :
Une Gibe ou baston ferré. Ung baston ferré en façon de sarpe, nommé Gibe ou pays de Périgort, dont on coppe les malles herbes des champs,
in aliis ann. 1457. ex Reg. 187. ch. 164. Aliæ ann. 466. in Reg. 200. ch. 174 :
Une Gibe faite en la façon d'une gisarme. Gilbe,
eadem acceptione, in Lit. remiss. ann. 1473. ex Reg. 195. ch. 1000 :
Guillaume Versasvaulx tenant ung volant, que l'en appelle Gilbe.
Neque aliud est Gibault, in aliis Lit. ann. 1477. ex Reg. 206. ch. 1159 :
Ung Gibault emmanché d'un grant manche de bois.
A forma Gibbosa seu recurva repetenda haud dubie vocis origo.
[]« Gibba » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 065a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/GIBBA
GIBBA, Gibbus, tuber, tumor. Galfridus Monachus in Vita S. Godrici, tom. 5. SS. Maii pag. 84 :
Gibbam in capite reperiens stupebat.