« »
 
HINNULA 1, HINNULA 2, HINNULA 3.
[]« 1 hinnula » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 208b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/HINNULA1
1. HINNULA, Spurcum ludi genus. Vide Cervula.
[]« 2 hinnula » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 208b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/HINNULA2
2. HINNULA, Cepula, Gall. Echalotte. Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692 : Hinnula, Escalongne.
Hinnulus in silvis, Hinnulæ quæruntur in hortis.
[]« 3 hinnula » (par L. Favre, 1883–1887), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 208b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/HINNULA3
3. HINNULA. Diminut. femina hinnuli, h. e. pulli cervini. Arnob. 5. p. 185. Nebridarum familiam pellicula cohonestavit Hinnulæ. Alii melius leg. Hinnulea, h. e. cervina.