« »
 
INCLAVARE 1, INCLAVARE 2.
[]« 1 inclavare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 327a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INCLAVARE1
1. INCLAVARE, Gall. Enclouer, Clavum in equi pedem altius infigere, in Statutis Massil. lib. 6. cap. 77. non semel.
Inclavaturæ Equorum, de quarum cura vide Petrum de Crescentiis lib. 9. de Agricult. cap. 55. et veterem ejus interpretem Gallicum cap. 56. De diverses Encloeures et de leur cure, eodem libro.
[]« 2 inclavare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 327a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INCLAVARE2
2. INCLAVARE, a Gallico Enclaver, Includere, inserere, committere. Lit. ann. 1359. tom. 4. Ordinat. reg. Franc. pag. 198 :
Domanio regio ac dicto regno et nobili coronæ Franciæ posuimus, adjunximus, Inclavavimus et applicavimus, etc.
Comput. eccl. Paris. ann. circ. 1381. ex Bibl. S. Germ. Prat. :
Pro facione [] dictarum portarum quorumdam ceporum et faciendi et Inclavandi infradictam granchiam, etc.
Guido de Vigev. Ms. de Modo expugn. T. S. :
Et post hæc conjungatur una assis cum alia cum quatuor axis incavigiatis fortiter Inclavatis.
Vide Inclavatus.