« »
 
INVACARE 1, INVACARE 2.
[]« 1 invacare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 407c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INVACARE1
1. INVACARE, Vacare, deditum esse Joan. Longinus in Vita S. Stanislai Episc. tom. 2. Maii pag. 221 :
Comessationibus, unguentis et balneis Invacabat.
[]« 2 invacare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 407c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INVACARE2
2. INVACARE, Vacare, Gall. Etre vacant. Charta Otton. episc. Babenberg. ann. 1188. inter Probat. tom. 2. Annal. Præmonst. col. 287 :
Proinde mansum illum, quem Ulricus... in officium habuit, qui eodem Ulrico mortuo, Invacabat, domino Waltero præposito in Osterhoven... jure perpetuo tradimus.
[]