« »
 
INVERNARE 1, INVERNARE 2.
[]« 1 invernare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 409c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INVERNARE1
1. INVERNARE, vox Italica, Hybernare, hyemare, Gall. Hyverner. Correct. statut. Cadubr. cap. 74 :
Nemo audeat neque præsumat locare prata vel montes alicui forensi, sine licentia Consilii, neque animalia ipsorum forensium in dictis pratis et montibus pasculare, et ipsa animalia in territorio Cadubrii Invernare.
[]« 2 invernare » (par L. Henschel, 1840–1850), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 409c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INVERNARE2
2. INVERNARE, Vernare, flores emittere. Rhytm. de S. Otmaro ap. Pertz. Script. tom. 2. pag. 56 :
Hic flos virtutis Suevis Invernat acutis.