« »
 
MANERE 1, MANERE 2.
[]« 1 manere » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 216a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MANERE1
1. MANERE, Detinere, demorari, Gallis Arrêter. Oberti Cancellarii Annal. Genuens. lib. 2. apud Murator. tom. 6. col. 308 :
Et appropinquantibus ibi Manserunt galeas ad Arelatem et Tencataliam circa dies viginti gentes Comitis, ut irent cum iis super Pisanos et darent illi secundum suum arbitrium.
[]« 2 manere » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 216a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MANERE2
2. MANERE, Coire, vel matrimonio conjungi, aut cum muliere rem habere, Concilio Vermeriensi ann. 752. cap. 2. 17. 19. 20. et Compend. ann. 757. cap. 10. 14. 15. 17. Collatio Leg. Mosaicæ tit. 5 :
Moyses dicit : Qui Manserit cum masculo mansione muliebri, aspernamentum est, ambo moriantur.
Ubi Editio vulgata Levitici cap. 20 :
Qui Dormierit cum masculo coitu femineo, etc.
Apud Senecam lib. 3. de Benefic. cap. 15. et Suetonium in Augusto, manere apud aliquem, est cubare, uti observatum a Salmasio.