« »
 
MINIARE 1, MINIARE 2.
[]« 1 miniare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 392c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MINIARE1
1. MINIARE, quasi minio describere, Relever en vermeillon. Joan. de Janua :
Miniare, minio præparare, vel scribere minio.
Rodericus Tolet. lib. 8. de Rebus Hisp. c. 4 :
Id in ipso operabatur benignitas, ut præ excellentia videretur æqualitas, sapientiæ gravitate conspersa : sic omnia Miniabat, ut his fieret ejus curialitas in suspirium, et strenuitas in exemplum.
Conc. Valent. ann. 1590. inter [] Hisp. tom. 4. pag. 462 :
Qui formas illas Agnus Dei dictas per Rom. Pontificem benedictas depinxerit, infecerit, Miniaverit, notaverit,... eo ipso sententia excommunicationis inficitur
.
Miniografare. Eadem notione, apud Joann. de Janua.
Miniator, Qui minio scribit, vel præparat minium. Miniographus, qui minio scribit. Miniographia, scriptura cum minio facta. Ita Joan. de Janua, a quo Gloss. Lat. Gall. Sangerm. : Escriveur de vermeillon, Escripture de vermillon. Miniculator, Ulpiano. Vide quæ de miniata scriptura docuit Mabillonius Diplom. lib. 1. cap. 10.
[]« 2 miniare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 393a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MINIARE2
2. MINIARE. Charta ann. 950. apud Marten. tom. 1. Anecdot. col. 76 :
Ego in Dei nomine Rostagnus, G. D. Episcopus, cogitavi de Dei misericordia, vel abluenda peccata, ut pius Dominus de peccatis meis Miniare dignetur.
Hæc corrupta aut male exscripta suspicor, neque enim alia videntur ab iis quæ ibidem occurrunt col. 74. et 77 :
Ut mihi Dominus veniam donare dignetur.