« »
 
MORARE 1, MORARE 2.
[]« 1 morare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 516a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MORARE1
1. MORARE, Remanere. Spicileg. Acher. tom. 9. pag. 333 : Quodque... liberi orbati parentibus Morassent, injustitia sine fallo regnasset. Gloss. Lat. Græc. MSS. Sangerm. : Morare, degere, διάγείν, διατρίϐειν.
[]« 2 morare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 516a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MORARE2
2. MORARE, pro Morari, Gall. Demeurer, habiter. Libert. Clarim. in Bassig. ann. 1248. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 601. art. 21 :
Si vero aliqui alieni in dicta libertate apud Clarimontem Morare venerint, etc. Morisager
vero, pro Æstimare, vel Moderare, Gall. Abonner, in Charta ann. 1385. ex Reg. 128. Chartoph. reg. ch. 51 :
Et a ledit seigneur de Buffaloise court et usaige,.... laquelle court et usaige feust Morisagée et jugié valoir de rente xx. solz Tournois.