« »
 
OPPILARE 1, OPPILARE 2.
[]« 1 oppilare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 049b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OPPILARE1
1. OPPILARE, Celare. Vita S. Wlmari Abb. sæc. 3. Benedict. part. 1. pag. 234 :
Sed postquam nequivit Oppilare talem obedientiam, compulsus nimium patefecit humiliter dicens, etc. Oppilare,
Latinis est Occludere, obstruere.
[]« 2 oppilare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 049b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OPPILARE2
2. OPPILARE, Alio sensu, apud Greg. Turon. Hist. lib. 10. cap. 8 :
Concubinæ ejus, instigante, ut quidam asserunt, invidia, maleficiis sensum ejus Oppilaverunt.
Quod de veneficiis, quibus matrimonii usus impeditur, intelligit Ferret. tract. de Abus. lib. 5. cap. 4. num. 6.