« »
 
POMPUS 1, POMPUS 2.
[]« 1 pompus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 402b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/POMPUS1
1. POMPUS, Dux itineris. Laur. in Amalth. a Græco πομπός. Ea notione accipi videtur in Leg. Luitprandi cap. 44. (lib. 5. cap. 15.) apud Murator. tom. 1. part. 2. pag. 60 :
De servo fugace et advena homine, si in alia judiciaria inventus fuerit,... qui in loco ordinarius fuerit, comprehendere eum debeat... et habeat pro prehensura servo (sic) pro Pompo solidos 11.
Vide supra Pompa 5. Vulgo legitur pro prehensura de ipso servo sol. 2. Herold. :
de ipso servo per caput sol. 2.
[]« 2 pompus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 402b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/POMPUS2
2. POMPUS, f. Pomarium, ager pomis consitus. Chartul. S. Vandreg. tom. 1. pag. 682 :
In campo Alberede Clarel de Piru, et in Pompo domini de Piru in tribus virgis juxta campum Vavasseur.