« »
 
[]« Rancidulus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 013b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RANCIDULUS
RANCIDULUS. Epistola Stephani Presbyteri Africani ad S. Aunarium Episc. Autiss. tom. 1. Bibl. Labb. pag. 422 :
Lingua balbutiens faucium inter Rancidulos cursus, squalido sitis impedita rigore non loquitur, sed stridet.
De stridulo et ingrato vocis sono hic agi palam est.
P. Carpentier, 1766.
◊ Leg. forte Raucidulus. Vide Raucidus.