« »
 
RAVIARE 1, RAVIARE 2.
[]« 1 raviare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 031b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RAVIARE1
1. RAVIARE, Joanni de Janua, Raucum esse vel fieri ; unde Raviatus, raucus, et Raviatio, raucitas. Plauto dicitur Ravire, ad ravim usque clamare. Hinc in Glossis Isidori : Ravit, ravie loquitur, vel rauce, ut emendandum censet Vossius de Vitiis sermonis lib. 4. cap. 19. sed a Ravis fingi potuit Ravie, ut Rava vox apud Festum.
[]« 2 raviare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 031b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RAVIARE2
2. RAVIARE, pro Rabiare, ut Raviosus, pro Rabiosus. Glossæ Lat. Græc. : Ravio, λυσσῶ. Raviosus, λυσσώδης. Aliæ Gr. Lat. :
Λυσσῶ, Ravio, furio. Λυσσῶδης, Raviosus, rabidus, rabiosus.
Vide Rabiare.