« »
 
[]« Retundus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 170a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RETUNDUS
RETUNDUS, f. pro Rotundus. Spicilegium MS. Fontanell. pag. 202 :
Psalmodiam non multum protrahamus, sed Retunda et viva voce cantemus.
Nostris Chanter rondement, est simpliciter canere, non nimium protrahendo.
P. Carpentier, 1766.
◊ Instr. ann. 1406. tom. 9. Ordinat. reg. Franc. pag. 221 :
Datum Valenciæ sub nostro sigillo Retundo, etc.
Vide in Sigillum 1.