« »
 
[]« Sangulentus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 304a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SANGULENTUS
SANGULENTUS, pro Sanguinolentus, in Capitul. ad Legem Alamannor. cap. 26. edit. Baluzianæ. Ita Galli Sanglant dicunt.
P. Carpentier, 1766.
◊ Gallica voce Sanglant, injuriæ aut blasphemiæ loco nostri sæpissime usi sunt : unde Sanglanter dicebant, pro Aliquem eo nomine appellare. Lit. remiss. ann. 1389. in Reg. 138. Chartoph. reg. ch. 4 :
La femme et le suppliant se facherent,... elle l'appella Sanglant sourt, et lui l'appella Sanglante ordure.
Aliæ ibid. ch. 51 :
De quoy icellui Denisot se courrouça, dit par le poitron Dieu Sanglant, etc.
Rursum aliæ ann. 1407. in Reg. 161. ch. 272 :
Le supliant dist que lui Perrinot et autres avoient autrefoiz despité ou Sanglanté Dieu et sa mere.