« »
 
SGRAFIGNARE 1, SGRAFIGNARE 2.
[]« 1 sgrafignare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 467b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SGRAFIGNARE1
1. SGRAFIGNARE, Unguibus discerpere, Ital. Sgraffignare, Gall. Egratigner. Statuta Palavic. lib. 2. cap. 18. fol. 88 :
Eadem pœna condemnetur qui aliquem in terram projecerit...... Et idem in eo qui decapillaverit seu Sgrafignaverit aliquem.
[]« 2 sgrafignare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 467b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SGRAFIGNARE2
2. SGRAFIGNARE, Italico vulgari, Clepere, furari, surripere. Gabr. Barel. serm. de Flagellis Dei :
Clamat Deus : Non furtum facies ; et Dæmon : Rape, deprædare, Sgrafigna, etc.