« »
 
STERNERE 1, STERNERE 2, STERNERE 3.
[]« 1 sternere » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 596a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STERNERE1
1. STERNERE, Pacificare, præparare, insellare, obruere. Will. Brito in Vocabul. MS. Gloss. Lat. Gall. Sangermanenses : Sternere, Pacifier, préparer, enseler, accraventer.
[]« 2 sternere » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 596a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STERNERE2
2. STERNERE, pro Scribere. Passio S. Maximiliani :
Dion dixit, Sterne nomen ejus. Cumque Stratum fuisset, Dion dixit : quia indevoto animo militiam recusasti, congruentem accipies sententiam, cæterorum exemplum.
Vide Glossarium mediæ Græcitatis in Καταστρωνεύειν.
[]« 3 sternere » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 596a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STERNERE3
3. STERNERE, Subjicere, ultimo gradu et loco collocare, in Cod. Theod. tit. de Domesticis (6, 24.) leg. 5.