« »
 
[]« Tilla » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 106b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/TILLA
TILLA, Scandula cooperiendis tectis apta, Gall. Tille ; unde Tilletium, earumdem præstatio. Assignat. dotal. Joan. reginæ Franc. ann. 1319. in Reg. 60. Chartoph. reg. ch. 69 :
Item pro Tilletiis, viginti quatuor milia de Tillis, quæ non sunt computatæ, quia sunt necessariæ pro ædificiis sustinendis.
Chartul. Corb. sign. Ezéchiel ad ann. 1415. fol. 11. v° :
De toutes les estoffes et couvertures qu'il y faulra, tant rosel, herbe, esteulle, latte, [] cleu, Tille, cavels, terre, etc.
Eadem notione accipienda hæc vox in Tillum. Vide supra Tiliatus.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc fortassis vox Gallica Tyolle, qua ligni fragmentum significari videtur, in Lit. remiss. ann. 1474. ex Reg. 204. ch. 112 :
Le suppliant dist à icellui Taveau : Pourquoy as-tu rompu mon matras, et le frappa des Tyolles.
Id est, ex hujusmodi sagittæ fragmentis.
P. Carpentier, 1766.
◊ Tilletaige vero, nescio unde, inter Commentaria Condæana tom. 1. ult. edit. pag. 505. appellatur Jus quod regi penditur pro obtinendis officiis :
Le Tilletaige, c'est-a-dire, une somme inestimable, qui revient du renouvellement des offices de ce royaume.