« »
 
VINDEMIARE 1, VINDEMIARE 2.
[]« 1 vindemiare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 339c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VINDEMIARE1
1. VINDEMIARE, Vindemiam premere. Locus est in Vindemia.
[]« 2 vindemiare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 339c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VINDEMIARE2
2. VINDEMIARE, Fructus quoslibet [] colligere. Charta ann. 1151. apud Murator. tom. 5. Antiq. Ital. med. ævi col. 318 :
Quod ipse Landolfus easdem terras earumdem ecclesiarum et beneficia eorumdem presbyterorum iterum invasit, et per suos ministros Vindemiari fecit......... Quod jam dictus Landolfus cum primis negare vellet, tandem confessus est ministros suos arbusta suo præcepto Vindemiasse.