« »
 
[]« Accredula » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 050a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ACCREDULA
ACCREDULA, Galerita, seu Alauda, Gall. Aloüette. Adhelelmus Episc. Sagiensis in Mirac. S. Opportunæ. cap. 14 :
Vidit aviculam nomine Accredulam quam vulgus vocavit Alaudam.
Multum vicino nomine in Gloss. Bitur. Aggredula dicitur Rana parva in agro. Placidus ap. Maium pag. 435 :
Agredulæ, ranæ parvæ multum in sicco morantes.
Hæc forsan eadem est ac illa Acredula de qua Cicero ex his Arati v. 948 : ἢ τρίζον (al. τρύζει) ὀρθρινὸν ἐρημαίη ὀλολυγών,
Et Matutinis Acredula vocibus instat,
Instat et assiduas vocum jacit ore querelas.
◊ Est namque ὀλολυγών, Rana mas clamans, unde Plinius lib. 11. 37 :
Mares tum vocantur Ololygones.
Author Philomelæ Carminis, pro ipsa Philomela Acredulam usurpat :
Vere calente novos componit Acredula cantus,
  Matutinali tempore tunc mitilans.
◊ Alii pro Monedula, Gall. Chouette, Festus Avienus pro Ulula, Constantinus in Supplem. pro Ave quadam, quam Galli vocant Prêtre de montagne, nemo præter Adhelelmum pro Alauda. Gloss. Cod. reg. 4778 : Acredula, luscinia, avis modica de qua Cicero in Prognosticis :
Et matutinos exercet acredula cantus.
Ipsa est et bascinia.