« »
 
[]« Bicellus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 652b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BICELLUS
BICELLUS, Hastula amentata, Sambuco ; pugio, Bonfinio, Bickel, Cambro-Britannis, Piccell, jaculum, telum, pilum, vel ut alii scribunt, Pighell, quibus Instrumentum rusticum est quo runcantur herbæ. Decreta Sigismundi Regis Hungar. ann. 1435 :
Arcus, pharetras, et Biccellos habentes.
Thwrocz. in Carolo Rege Hungar. cap. 96 :
In ipsum... irruit, et cum Bicello inter collum et scapulam fortiter feriendo transfixit.
Cap. 97 :
Uno Biccello valente 200. marcas argenti.
Vide Bisseni.
P. Carpentier, 1766.
◊ Iis proxima est vox Bicheron, quæ furcæ dentem sonat, Gall. Fourchon, in Lit. remiss. ann. 1394. ex Reg. 146. Chartoph. reg. ch. 378 :
Gillot Gode ala querir un baston, que l'en dit une fourchefiere, où il n'avoit que un Bicheron. Beusail,
eadem notione, in aliis Lit. ann. 1476. ex Reg. 204. ch. 29 :
Embastonnez d'une fourche ferrée à deux Beusailz.