« »
 
BRANCEA, BRANCUS 1, BRANCUS.
[]« Brancea » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 735a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRANCEA
BRANCEA, Branchya, Brancia, Mala, maxilla, Gall. Jouë. Vita S. Amalbergæ ex Cod. reg. 5506 :
Virgo autem Domini, collati sibi divinitus beneficii jam conscia, vade, ait, et apprehende Branceam ejus, et trahe in siccum.
Ubi de pisce a flumine egresso agitur. Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692 : Branchya, jouue. Brancia, joë de poisson, in altero Gall. Lat. ex Cod. reg. 7684. Glossar. Lat. Ital. Ms. : Brancia, la masela.
L. Henschel, 1840–1850.
Brancus, eim Kynbacken, in Vocab. Lat. Germ. ann. 1477. Adel. Græcis τὸ Βράγχος et τὰ Βράγχια, Lat. Branchiæ, quibus pisces spirant. Gemma Gemmar. :
Brancia in piscibus est locus juxta guttur vel inter corpus et caput piscium.
[]« 1 brancus » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 735b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRANCUS1
1. BRANCUS, Gorge, in Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692. Glossar. Lat. Ital. Ms : Brancus, lo male de gola. Vide Brancia 1. et Brancea. Conf. Raynouard. Gloss. Rom. voce Brancos, vol. 1. pag. 250. Papias in cod. reg. 7609 : Brancus, fax (leg. faux) dicitur corrupte.
[]« Brancus » (par L. Henschel, 1840–1850), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 735b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRANCUS2
BRANCUS, Ramus arboris, ut Branchia 2. Reinardus Vulpes, libr. 4. vers. 19 :
Cum sua villani pacare salicta sinantur,
  Cur requiem lucus regis habere nequit ?
Tam cave ne exilem violaveris amodo Brancum.
  Quam tecum ut redeat tuta securis amas.