![[]](img/image.png)
CELEUMA, pro Celeusma, Gr. ϰέλευσμα, Cantus
nautarum quem in prosperis præsertim concinebant. Occurrit in Vita S. Genovefæ tom. 1. SS.
Jan. pag. 141. et in Vita S. Wilfridi inter Acta SS. Benedict. sæc. 4. part. 684.
P. , 1766.
◊ Glossar. vet. ex Cod. reg.
521 : Celeuma, clamor nauticus, quem efficiunt quandoque nautæ propter turbationem cœli.Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692 :
Celeuma, Cotuenge.Vide Lexic. Martin. et Forcellin. voce Celeusma.
L. , 1840–1850.
Celeumo. Versus de S. Gallo vers. 7. ap. Grimm. Poet. Lat. sec. X. pag. 31. præf. : Apud Pertz. Scriptor. tom. 2. pag. 33. est Cantantes.Tria tranant maria, Celeumant Christo gloria.