« »
 
[]« 1 cœlum » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 387c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/COELUM1
1. CŒLUM, Concameratio, ex Anglico Seeling, quod idem sonat. Itali etiam Cielo di Camera, laquearium vel lacunar vocant. Gervasius Dorobern. de Combustione et reparat. Dorobern. Ecclesiæ :
Deinde tigni grossiores cum ligaturis suis ... succenduntur. Cœlum inferius [] egregie depictum, superius vero tabulæ plumbeæ ignem interius ascensum celaverunt.
Thomas Stub. in Pontificibus Eborac :
Totamque Ecclesiam a Presbyteris usque ad turrim,... superius opere pictorio, quod Cœlum vocant, auro multiformiter intermixto mirabili arte construxit.
In prima Glossarii editione ubique scriptum est Cælum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Gall. Voute. Cerem. vet. eccl. Carnot. ad diem Pentecost. :
Interim (dum cantatur sequentia) de Cœlo ecclesiæ dimittantur flores arborum in chorum.