« »
 
[]« Dissicio » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 143a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DISSICIO
DISSICIO, pro Disseco, Jo. de Janua : Dissicere, removere, separare : componitur a dis, et secare. Gloss. Gr. Lat. : Διασϰορπίζω, Disicio, Dispargo, Dissipo. S. Ambrosius :
Ille veteris militiæ more Dissicere hostium cuneos, etc.
Prudentius Hymno 1 :
Tu Christe somnum Dissice.
Ubi Iso Magister, Dissice, defectivum verbum est. Adde lib. Peristeph. Hymn. 3. v. 209. Paulinus Epistola ad Desiderium pag. 261. edit. 1685 :
Nos in area sua ventilat, in nobis purgat triticum, Dissicit paleas, urit zizania.
lib. 3. de Vita S. Martini :
Dissiciensque cavæ fluitantia vellera nubis.
Lib. 3 :
Dissiciens ruptis membrorum vincula modis.
Eod. lib. :
Dissiciens sparsam procul a compage ruinam.
Denique lib. 6 :
Dissiciens, longeque suis Divortia ripis.
Ita in omnibus MSS. legi asserit Juretus, ut et apud Juvencum lib. 2 :
Dissicit ille mei pecoris per devia pastus.
Et apud Marium Victorem lib. 1. in Genesim :
.... Signataque limite certo
Tempora Dissiciens certa statione peracta.
Et lib. 3 :
Si tunc in partes populus se Dissicit unus.
Carmen de miseria vitæ humanæ, apud Barthium lib. 44. Advers. cap. 17 :
Utinam et tuorum nubila affectuum
Vitalis eadem Dissicet victoria.
Vide Savaronem ad Sidonium Carmine 5.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostris Descaier alias, pro Desecare, vulgo Couper, scier. Charta ann. 1320. in Chartul. S. Nicas. Mellet. :
Item les pasturages et usages, que les habitans ont ès marais de mener leurs bestes pasturer et Descaier l'herbe, etc.