« »
 
[]« 2 elongare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 249b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ELONGARE2
2. ELONGARE, Procul amovere, amandare, Gall. Eloigner, Ital. Allontanare : hac notione pluries occurrit in Psalmis et aliis Scripturæ libris, ut et apud Murator. tom. 8. col. 230. 517. Ludewig. tom. 6. Reliq. MSS. pag. 72. etc.
P. Carpentier, 1766.
◊ Eslongier, eodem sensu, in Mirac. Mss. B. M. V. lib. 1 :
Moines devint, chen est la soume
Par le conseil du bon preudoume ;
Pour le siécle plus Eslongier,
Bertauder fist et rouoignier
Son chief c'avoit blont et poli.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Esloignance, Recessus, in Poem. reg. Navar. tom. 2. pag. 99. cantil. 43 :
Partir voel de vostre gent
Par vostre Esloignance.