« »
 
INFALLANTER 1, INFALLANTER 2.
[]« 1 infallanter » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 349b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INFALLANTER1
1. INFALLANTER, Infalanter, Certo, procul dubio, Ital. Infallante, Gall. Infailliblement. Acta B. Amad. tom. 2. Aug. pag. 587. col. 2 :
Et reliquis accidentibus mortem Infalanter attestantibus, etc.
Charta ann. 1432. tom. 1. Cod. Ital. diplom. col. 703 :
Promisit solemniter et convenit.... se procuraturum et Infallanter peraccepturum quod, etc.
Infra eodem sensu :
Procul fallo.
Vide Fallum 1.
[]« 2 infallanter » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 349b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INFALLANTER2
2. INFALLANTER, Sine fraude, ut opinor, in 1. Codicil. Caroli Andegav. ult. comit. Provinc. ann. 1481 :
Dominus [] de Carcairana... non se excuset, quominus dictas duas metretas olei... integraliter... et Infallanter det et solvat.