« »
 
[]« Intricare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 405c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/INTRICARE
INTRICARE, Italis Intrigare, in tricas conjicere, impedire. Onomast. Lat. Græc. : Intrico, ἐπιπλέϰω. Lex Longob. lib. 1. tit. 19. § 13. Roth. 321. :
Si quis cervum domesticum alienum, qui non rugit, Intricaverit, componat, etc.
Tit. 21. § 3. Roth. 331. :
Si porcus cum dente hominem Intricaverit, aut si canis momorderit, etc.
Editio Heroldi habet Instrigare non semel tit. 105. § 4. 6. At tit. 103. § 9. 13. legitur Intricare. Muratorius tom. 1. part. 2. pag. 42. semel legit. Instringaverit, semel Instricaverit, additque in Codice Mutin. haberi Fragaverit, fortasse, inquit, pro Flagraverit a flagris : huic conjecturæ utcumque favet Cod. Estensis, ubi legitur Plagaverit. Vide Nonium in Tricæ.
P. Carpentier, 1766.
◊ Entraitter, eodem sensu, in Lit. remiss. ann. 1385. ex Reg. 127. Chartoph. reg. ch. 91 :
Un d'iceulz chevaux par les mouches ou autrement s'empescha ou Entraitta en ses traits ;... et incontinent que ledit exposant ot despechié et destraittié ledit cheval, etc.