« »
 
[]« 1 luscus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 156a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/LUSCUS1
1. LUSCUS, Strabus, nostris, Lousche. Vet. Gloss. : Στραϐός, Strabus, luscus. Althelmus de Laude Virginum cap. 24 :
Mutos et mancos, claudos surdosque repertos,
Luscos ac strabos, qui torta luce fruuntur.
Ita quidem squiore Latio : at purioribus Latinis luscus dicitur, qui altero privatus est oculo, Martiali lib. 3. Epigr. 8. lib. 4. Epigr. 65. lib. 9 Epigr. 59. et aliis sine numero. Sic qui apud Ammianum lib. 20. Arimaspi homines Lusci, apud Solinum gens unocula dicuntur. Gloss. Gr. Lat. : Μονόφθαλμος, Luscus ; μονόφθαλμον ποιῶ, Elusco. Alibi : Ἐϰτυφλῶ, Excæco, obcæco, Elusco. Vetus interpres Juvenalis ad illud Sat. 3. v. 128 :
.... Et statua meditatur prælia Lusca.
Cujus oculus introrsus cedit, id est, cujus oculus alter non videtur. Vide Forcell. edit. Germ. Vita S. Valarici Abb. Leuconaensis cap. 24 :
Sed tamen oculum quidem amisit, et Luscus per tempora vixit.
Chronicon Montis-Sereni ann. 1137 :
Gerardus, licet Luscus, plures libros ipsi Ecclesiæ scripsit.
P. Carpentier, 1766.
◊ Qua ultima notione Itali Losco vel Lusco, et nostri Lours et Lousque usurpant. Stabil. S. Ludov. ann. 1270. cap. 168. tom. 1. Ordinat. reg. Franc. pag. 245 :
Se aucuns hons, ou autres qui fussent mehaingniés,... et un autre qui soit sours ou Lours, etc.
Le Roman de Robert le Diable MS. :
Tout entour lui oste les mousques,
Plusours en fait et clos et Lousques.