« Mandibilis » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans , et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 213b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MANDIBILISMANDIBILIS, qui potest manducari. Gloss. Lat. Gall. Sangerm. :
Mandibilis,Guibertus lib. 2. de Pigneribus Sanct. cap. 3 :Manjable.
Deum ergo et hominem Mandibilem fieri quæ permittet ratio ?

