« »
 
[]« 6 mango » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 219a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MANGO6
6. MANGO, Famulus, pedisequus, Gall. Laquais. Menoti sermones fol. 5 :
Non est cauda Prælatorum, qui hodie post ducunt canes et Mangones indutos ad modum armigerorum sicut Suytenses.
Ibid. fol. 161 :
Ipsa ante se misit Mangones portantes force de carreaulx de cramoisy, ut disponerent sibi locum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Vel Page, ut in Codicil. 2. Caroli Andegav. ultimi comit. Prov. ann. 1481 :
Item legavit D. noster rex cuilibet Mangonibus suis, sive Gallice à chacun de ses pages, summam tricentorum scutorum.