« »
 
MATTUS 1, MATTUS 2, MATTUS 3.
[]« 1 mattus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 311b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MATTUS1
1. MATTUS, Tristis, in Vett. Glossis a Turnebo laudatis. Fragmentum Petronii :
Staminatas duxi, et plane Matus sum.
Ubi quidam matus idem putant, quod ad angustias redactus, nostris Maté. Vide in Matare, et Salmasium ad Hist. Aug. pag. 461. MS. :
Honteux et Mat, si me repens.
[]« 2 mattus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 311b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MATTUS2
2. MATTUS, Stultus, ex Italico, Matto, in Vita B. Ægidii Minoritæ num. 4. tom. 3. Aprilis pag. 221 :
Multi vero deridebant eum dicentes, Mattus.
Vide Mattana.
[]« 3 mattus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 311b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MATTUS3
3. MATTUS, Vestis grossioris genus, qua loco cucullæ utebantur Casinenses. Theodemari Usus Casin. in Epist. ad Carolum M. :
Seniores tamen nostri, et præteriti Abbates instituerunt fratribus nostris propter diversos labores, tres tunicas habere, duas grossiores in hyeme, unam subtiliorem in æstate ; similiter et in loco cucullarum duos, quos nos dicimus Mattos, qui ex grossiori sago fiunt, et unum in æstate subtilius operimentum.