« »
 
[]« Menare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 338b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MENARE
MENARE, a Gallico Mener, Ducere, regere. Camillus Peregrinus in Histor. Princip. Longobard. apud Murator. tom. 2. pag. 258. :
De aliis vero personis, vel rebus habeat sicut proprium suum Menandum et gubernandum usque ad menses tres.
Chronic. Bergom. ad ann. 1397. apud eumdem tom. 16. col. 894 :
Acceperunt duos equos qui Menabant dicta plaustra.
Vide Menata et Minare.
P. Carpentier, 1766.
◊ Unde nostris Meneur, Tutor, gubernator. Charta Phil. Pulc. ann. 1308. in Lib. rub. Cam. Comput. Paris. fol. 340. col. 2 :
Jehanne dame du bois Arnaut et Rogier du bois Arnaut tuteurs, curateurs, Meneurs, etc.
Lit. remiss. ann. 1410. in Reg. 164. Chartoph. reg. ch. 329 :
Icellui suppliant ou ses amis pour lui ont fait paix et satisfaction au filz dudit Turout, qui est soubzagié ; ou à ses Meneurs ou tuteurs pour lui.
A verbo Mener, Tueri, uti tutores solent. Lit. ann. 1371. tom. 7. Ordinat. reg. Franc. pag. 392. art. 9 :
Et a esté accordé entre nous et les diz habitans, que se il advenoit que aucuns desdiz habitans Menast son enfant, etc. Mesmener,
pro Malmener, Male accipere, in Poem. Roberti Diaboli MS. :
As félons tient et députaire
Ceux qui sont fol ont Mesmené.
Vide supra Maletractare. Parmener vie dissolue, Libidinose vivere, in Lit. remiss. ann. 1409. ex Reg. 163. ch. 267.