« »
 
NOLUS 1, NOLUS 2.
[]« 1 nolus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 603b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/NOLUS1
1. NOLUS, pro Nola, Campanula. Buschius de Reform. Monast. apud Leibnitium tom. 2. Scriptor. Brunsvic. pag. 870 :
Cœna finita cum omnes a comestione cessassent, Nolum contra me super mensam pendentem ad unum latus parumper tetigi, ut sonum daret.
[]« 2 nolus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 603b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/NOLUS2
2. NOLUS, Qui spernit, nec vult, contemptor. S. Columbanus Instruct. 14 :
Amator mediocrium, Nolus opum, animi depressor, etc.