« »
 
OBSEQUIALIS 1, OBSEQUIALIS 2.
[]« 1 obsequialis » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 019c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OBSEQUIALIS1
1. OBSEQUIALIS, Obsequens, obediens. Annales Cæsenates apud Murator. tom. 14. col. 1127 :
Et sic frustrati sunt sua spe, qui credebant Bononiam Obsequialem partis Imperii. Obsequialis amor,
apud Fortunatum lib. 6. carm. 7.
[]« 2 obsequialis » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 019c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OBSEQUIALIS2
2. OBSEQUIALIS, Qui de alicujus comitatu est, vel familiaris. Chartam procurat. eccl. Camerac. ann. 1307. ex Reg. 44. Chartoph. reg. ch. 99. inter testes subscribit :
Johannes dictus de Insula de Cameraco, Obsequialis domini archidiaconi.