OFFICIATOR 1, Glossarium mediae et infimae latinitatis, Du Cange et al.

« 1 officiator » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 036b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OFFICIATOR1

1. OFFICIATOR, Gall. Officiant, Celebrans, qui primas obit partes in officiis divinis. Appendix ad Acta S. Henrici Imp. tom. 3. Julii pag. 788 :

Post quod hora sexta vespertina eadem R. D. Decano Officiatore, Matutinum cum Laudibus anticipatur.

L. Henschel, 1840–1850.

Officiator, Qui ecclesiam deservit. Charta ann. 1304. apud Guden. in Cod. diplom. tom. 3. pag. 885 :

Ut quocienscunque eandem ecclesiam vacare contigerit, vos sibi possitis et debeatis de Officiatore ydoneo providere.

Vide Officiare.

« 2 officiator » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 036c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/OFFICIATOR2

2. OFFICIATOR, Cantor. Breviar. MS. ad usum eccl. Auxit. Dominica in octavis Paschæ ad Vesperas :

Hic sint duo Officiatores cum capis sericis.