« »
 
[]« Plasmare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 357a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PLASMARE
PLASMARE, Formare, ex Gr. Πλασμάζειν. Glossæ antiquæ MSS. : Finxit, Plasmavit, composuit, formavit. Pactum matrimonii inter Herbertum et Godehildem ann. 1086. apud Marten. tom. 1. Ampliss. Collect. col. 518 :
Propriis manibus hominem non est dedignatus Plasmare e limo.
Arator lib. 2. Histor. Evangel. :
... Ne fabrica pulchra creantis
Qua Plasmata solo cælestis imaginis instar
Traxit, et authoris speciem pro pignore gestat.
Nicolaus de Braia in Ludovico VIII. Rege Franc. :
Hic Pytho Plasmavit hominem tellure recenti
Iapeto natus mixta cum fluminis undis.
Ubi perperam editum psalmavit. Occurrit non semel in sacris Libris.
P. Carpentier, 1766.
◊ Unde nostris Plasmer, eadem notione. Pœnit. Adami Ms. cap. 9 :
Car quant tu fus Plasmé (hominem alloquitur) et fait de la main de l'omnipotent Dieu, etc.
Plasmator, Conditor. Julius Africanus lib. 7. Histor. Apost. :
Deus Plasmator corporum, afflator animarum, etc.
[] Utitur præterea S. Ambrosius. Glaber Rodulphus in Histor. apud Duchesn. tom. 4. pag. 36 :
Plasmator parce mœstis mundialibus.