« »
 
[]« 2 pœnitentialis » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 389a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/POENITENTIALIS2
2. PŒNITENTIALIS, Vir, cui imposita est pœnitentia. Acta S. Willelmi pueri Martyris, apud Capgravium :
Pœnitentialis quidam brachia ferreis innexus nexibus.
Charta Robaldi Archiepisc. Mediolanensis ann. 1141. apud Ughellum tom. 4. pag. 654 :
Asserebant, quod in die Cœnæ Domini Pœnitentiales per aliquem Diaconum suum Archidiacono.... semper fore præsentandos.
Adde pag. 661. Concil. incerti loci apud Marten. [] tom. 4. Anecd. col. 150 :
Maxime a sua Pœnitentiali se contineat (Sacerdos) Sciens.... sic peccare Pœnitentialem suam cognoscentem sicut cognoscentem a se baptizatam vel in baptismo susceptam.
Adde eumd. Marten. in Tract. de antiq. Eccles. Discipl. pag. 147.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostris Penancier. Lit. remiss. ann. 1382. in Reg. 121. Chartoph. reg. ch. 129 :
Geffroy.... fort homme et de grant corpulance, portoit une bende de fer autour de son corps à sa char nue, et disoit qu'il estoit Penancier.
Vide supra Pœnitentes et infra Pœnitentiarius 2.