« »
 
PRAGMA 1, PRAGMA 2.
[]« 1 pragma » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 476b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PRAGMA1
1. PRAGMA, Sententia, pronuntiatum, statutum. Ernaldus in Vita S. Bernardi tom. 2. Oper. ejusd. edit. ann. 1690. col. 1096 :
Ecce nova legatio, non Romanum Pragma circumferens, sed divinis legibus fidei Pragma allegans, etc.
[]« 2 pragma » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 476b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PRAGMA2
2. PRAGMA, Res, actio, vox Græca. Versus de Carolo C. tom. 7. Collect. Histor. Franc. pag. 314 :
Pragmate posco pio, populorum pectora pando :
  Præcluo prosit perproba proprietas.