« »
 
[]« Recantus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 038b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RECANTUS
RECANTUS, Reiteratio cantus. Vetus Ordinarium MS. ad usum Ecclesiæ Ambian. in Sabbato Quatuor. Temporum :
Post primam lectionem Graduale
Propitius esto a puero sine Recantu. Aliis ergo diebus Graduale seu Responsorium repetebatur integre post Versum, ut fit in pluribus Ecclesiis.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostris Recaner, pro Rudere, Gall. Braire, dixerunt. Bestiar. MS. ubi de Asino silvestri :
Le jour Recane douze fois.
Mirac. MSS. B. M. V. lib. 2 :
Ne qu'en un asne qui Recane.
P. Carpentier, 1766.
◊ Aliud vero sonat vox Gallica Recaneté, Locum nempe secretum et obscurum, in Lit. remiss. ann. 1395. ex Reg. 148. Chartoph. reg. ch. 38 :
Le suppliant oy frainte de gens en un trou ou Recaneté, où l'en ne veoit goute.