« »
 
[]« Sanativus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 297b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SANATIVUS
SANATIVUS, Qui sanat. Epist. Gaufridi Abb. apud Marten. tom. 1. Anecd. col. 502 :
Quibusdam autem verba justorum pungitiva tantum sunt, non Sanativa : aliis vero pungitiva sunt simul et Sanativa.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Sanativus, Ex morbo convalescens, qui infirma valetudine est. Joh. Sarisber. lib. 7. Policrat. cap. 10 :
Conducere sanis et Sanativis.
L. Favre, 1883–1887.
◊
Sed quia in ordine nostro in Anglia plura reperi.... aliqua vero medicamine Sanativo curanda.
(Chart. Clun. Coll. Burgund. B. N. t. 84, n. 477, an. 1414-1418.) []