« »
 
[]« Sparro » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 542b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SPARRO
SPARRO, onis, pro Spara, aut Sparus : Telum rusticum, in modum pedis recurvum, Germanis Spar, vel Sparen, Anglis Spear, hasta ex Saxon. spæra. Ugutio : Sparus, telum rusticanum, missile, quod spargatur, i. mittatur. Gloss. Gr. Lat. : Ἀϰοντίου εἶδος, Gæsa, spiculum, sparus. Glossæ Isonis : Tigillis, sparen. Festus :
Spara, minimi generis sunt jacula, a spargendo dicta, quod passim pugnando jacerentur.
Sparus Virgilio dicitur lib. 5. Althelmus de 8. Vitiis :
Sæva profanorum cuntundunt tela Sparorum.
Le Roman d'Alexandres MS. :
Un Esparre longe et pesant,
A trovée lès lui enpresant,
S'an vait, si ferut un gloton,
Que ne li valu un boton.
MS. :
Son Espraver a levé contremont,
Girart en fiert parmi le gros del front.
Sic porro scriptum in MS. pro Esparrer.
Sparrones. Eckehardus de Casib. S. Galli cap. 5 :
Fabricantur spicula, filtris loricæ fiunt, et vannis scuta simulantur, Sparrones, et fustes acutæ focis prædurantur.
Vide Cluverium in Germania antiq. pag. 302.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Epparron, Fustis crassior ad modum Sparronis. Lit. remiss. ann. 1382. in Reg. 121. Chartoph. reg. ch. 40 :
Portant un gros et pesant baston, appellé Epparron, etc.
Vide supra in Espero.