« »
 
[]« 2 truncus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 200a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/TRUNCUS2
2. TRUNCUS, Vas apum, in truncis arborum. Vetus Charta apud Augustinum du Pas in Stemmat. Armoric. pag. 823. et Lobinell. tom. 2. Hist. Brit. col. 173 :
De panagio et de herbagio, atque de omnibus vasis apum, quæ vasa Truncos vocant vel Eroisa.
P. Carpentier, 1766.
◊ Charta Petri episc. Tull. ann. 1179. inter Probat. tom. 1. Annal. Præmonstr. col. 553 :
Dedit etiam prædictus Odo prædictis fratribus Truncos mustarum (leg. muscarum) de nemoribus in banno de Baigneval, ubicumque inventi fuerint.